Bannu Resolution
The Bannu Resolution (Pashto: د بنو فیصله), also known as the Pashtunistan Resolution (Pashto: د پښتونستان پرېکړه), was a formal political statement issued by Pashtun tribesmen in 1947.[1]EnglishThe Bannu Resolution (Pashto: د بنو فیصله), also known as the Pashtunistan Resolution (Pashto: د پښتونستان پرېکړه), was a formal political statement issued by Pashtun tribesmen in 1947.پښتود بنو پریکړه (پښتو ژبه: د بنو فیصله)، چې د پښتونستان پریکړه په نوم هم پیژندل کیږي، په ۱۹۴۷ کې د پښتون قومونو لخوا خپره شوې رسمي سیاسي اعلامیه وه.دریقطعنامه بانو (زبان پشتو: د بنو فیصله)، که به عنوان قطعنامه پشتونستان نیز شناخته می شود، یک بیانیه رسمی سیاسی بود که توسط قبایل پشتون در سال ۱۹۴۷ صادر شد.
Historical Context of the North-West Frontier Province
The resolution emerged during a period of significant geopolitical transition as the British Raj prepared to partition into the independent dominions of India and Pakistan.[1]EnglishThe resolution emerged during a period of significant geopolitical transition as the British Raj prepared to partition into the independent dominions of India and Pakistan.پښتودا پریکړه د پام وړ جیو پولیټیکل لیږد په جریان کې راپورته شوه ځکه چې British Raj د هند او پاکستان په خپلواکو واکونو ویشلو ته چمتو شو.دریاین قطعنامه در یک دوره از انتقال مهم ژئوپلیتیکی به وجود آمد زیرا British Raj برای تقسیم به حکومت های مستقل هند و پاکستان آماده می شد. Under the administration of Clement Attlee, the British government moved toward the division of the subcontinent.[1]EnglishUnder the administration of Clement Attlee, the British government moved toward the division of the subcontinent.پښتود کلیمینټ اتلي د ادارې لاندې، د انګلستان حکومت د فرعي براعظم د ویش په لور حرکت وکړ.دریتحت اداره کلیمنت اتلی، دولت بریتانیایی به سمت تقسیم شبه قاره حرکت کرد. The British plan involved a referendum to determine whether the province would join either India or Pakistan.[1]EnglishThe British plan involved a referendum to determine whether the province would join either India or Pakistan.پښتود برتانیې په پلان کې یوه ټولپوښتنه شامله وه چې پکې دا معلومه شي چې ایا دغه ولایت به د هند یا پاکستان سره یوځای شي.درینقشه بریتانیایی ها شامل یک رفراندوم برای تعیین اینکه آیا این استان به هند یا پاکستان پیوسته است.
The 1947 Tribal Gathering in Bannu
The gathering in Bannu served as a unified platform for Pashtun tribal chiefs and political activists to express their collective will.[1]EnglishThe gathering in Bannu served as a unified platform for Pashtun tribal chiefs and political activists to express their collective will.پښتوپه بنو کې غونډه د پښتون قبایلي مشرانو او سیاسي فعالانو لپاره د یو واحد پلیټ فارم په توګه خدمت وکړ ترڅو د دوی ډله ایز اراده څرګنده کړي.دریگردهمایی در بنو به عنوان یک پلتفرم متحد برای سران قبیله ای پشتون و فعالان سیاسی برای ابراز اراده جمعی شان عمل کرد. Khan Sahib), and members of the Khudai Khidmatgar Movement.[1][3][4] Faqir of Ipi and various other tribal chiefs also participated in the drafting process.[1][3][4] The jirga included Pashtun leaders such as Bacha Khan, his brother Chief Minister Dr Khan Sahib, the Khudai Khidmatgars, members of the Provincial Assembly, Mirzali Khan (Faqir of Ipi), and other tribal chiefs.[3] The participants sought to assert their identity and autonomy at a time when the fate of their ancestral lands was being decided by external powers.[1]EnglishThe participants sought to assert their identity and autonomy at a time when the fate of their ancestral lands was being decided by external powers.پښتوګډونوالو په داسې وخت کې د خپل هویت او خپلواکي ټینګولو هڅه وکړه کله چې د دوی د پلرونو ځمکو برخلیک د بهرنیو ځواکونو لخوا پریکړه کیده.دریشرکت کنندگان در تلاش بودند که هویت و خودمختاری خود را در زمانی که سرنوشت سرزمین های اجدادی شان توسط قدرت های خارجی تصمیم گرفته می شد، تأیید کنند. The Loya Jirga was characterized by a demand for a sovereign status that bypassed the binary choice presented by the British authorities.[1]EnglishThe Loya Jirga was characterized by a demand for a sovereign status that bypassed the binary choice presented by the British authorities.پښتولويې جرگې د خپلواک حیثیت لپاره د غوښتنې لخوا مشخص شوی و چې د بریتانیا چارواکو لخوا وړاندې شوي دوه اړخیز انتخاب څخه تیریږي.دریلویا جرگا ها با یک تقاضا برای یک وضعیت حاکم مشخص شد که گزینه دوگانه ارائه شده توسط مقامات بریتانیایی را دور زد.
Demands for an Independent Pashtunistan
The primary objective of the Bannu Resolution was to demand that the British offer the Pashtuns an option for the creation of an independent state known as Pashtunistan.[1]EnglishThe primary objective of the Bannu Resolution was to demand that the British offer the Pashtuns an option for the creation of an independent state known as Pashtunistan.پښتود بنو پریکړه لیک لومړنی هدف دا و چې د انګلستان څخه غوښتنه وکړي چې پښتانه ته د خپلواک دولت رامینځته کولو لپاره یو اختیار وړاندې کړي چې د پښتونستان مسله په نوم پیژندل کیږي.دریهدف اصلی قطعنامه بنو خواستار این بود که بریتانیایی ها به پشتون ها گزینه ای برای ایجاد یک دولت مستقل به نام مسأله پشتونستان ارائه دهند. This proposed state was intended to encompass all Pashtun territories within British India.[1]EnglishThis proposed state was intended to encompass all Pashtun territories within British India.پښتودا وړاندیز شوی دولت په پام کې درلود چې د برتانیا په هندوستان کې د ټولو پښتون سیمو پوښښ وکړي.دریاین ایالت پیشنهاد شده در نظر داشت که تمام سرزمین های پشتون در هند بریتانیایی را شامل شود. The resolution sought an exemption from the British plan to award these territories to either the dominions of India or Pakistan.[1]EnglishThe resolution sought an exemption from the British plan to award these territories to either the dominions of India or Pakistan.پښتوپه دې پریکړه لیک کې د انګلستان له پلان څخه د معافیت غوښتنه شوې وه چې دا سیمې د هند یا پاکستان واکمنۍ ته ورکړي.دریاین قطعنامه خواستار معافیت از طرح بریتانیایی برای اعطای این سرزمین ها به هندوستان یا پاکستان بود. The resolution was formally adopted on 21 June 1947.[1][3][4]EnglishThe resolution was formally adopted on 21 June 1947.پښتودا پریکړه لیک په رسمي ډول د ۱۹۴۷ کال د جون په ۲۱ نیټه تصویب شو.دریاین قطعنامه به طور رسمی در ۲۱ جون ۱۹۴۷ تصویب شد.
British Refusal
The British government declined to consider the demands of the Bannu Resolution.[1]EnglishThe British government declined to consider the demands of the Bannu Resolution.پښتود برتانیا حکومت د بنو پریکړې غوښتنې په پام کې نیولو څخه ډډه وکړه.دریدولت بریتانیایی درخواست های قطعنامه بنو را قبول نکرد. This refusal was based on the Indian Independence Act 1947, passed by the Parliament of the United Kingdom in July 1947.[1][2]EnglishThis refusal was based on the Indian Independence Act 1947, passed by the Parliament of the United Kingdom in July 1947.پښتودا انکار د ۱۹۴۷ کال د هند د خپلواکۍ قانون پراساس و، چې د انګلستان د پارلمان لخوا د ۱۹۴۷ کال په جولای کې تصویب شو.دریاین انکار بر اساس قانون استقلال هند ۱۹۴۷ بود که توسط پارلمان انگلستان در جولای ۱۹۴۷ تصویب شد. The Act declared that by August 15, 1947, the territory would be divided into only two independent dominions: India and Pakistan.[1]EnglishThe Act declared that by August 15, 1947, the territory would be divided into only two independent dominions: India and Pakistan.پښتود دې قانون له مخې د ۱۹۴۷ کال د اګست تر ۱۵مې به دغه خاوره یوازې په دوو خپلواکو هېوادونو وېشل شوې وه: هند او پاکستان.دریاین قانون اعلام کرد که تا ۱۵ اگست ۱۹۴۷، این قلمرو به دو قلمرو مستقل تقسیم می شود: هند و پاکستان. Consequently, no provisions were made for the creation of further independent states.[1]EnglishConsequently, no provisions were made for the creation of further independent states.پښتوپه پایله کې، د نورو خپلواکو دولتونو رامینځته کولو لپاره هیڅ مقررات ندي رامینځته شوي.دریدر نتیجه، هیچ مقررات برای ایجاد دولت های مستقل بیشتر ایجاد نشده است. The fate of the North-West Frontier Province remained subject to a referendum to be held on the basis of the 1946 provincial assembly's electoral college.[1]EnglishThe fate of the North-West Frontier Province remained subject to a referendum to be held on the basis of the 1946 provincial assembly's electoral college.پښتود د شمال لویدیځ سرحد ولایت برخلیک د ریفرنډم تابع پاتې شو چې د ۱۹۴۶ ولایتي شورا د انتخاباتي کالج په اساس ترسره شي.دریسرنوشت ولایت مرز شمال غربی تابع یک رفراندوم باقی ماند که بر اساس کالج انتخاباتی مجلس ولایتی ۱۹۴۶ برگزار می شد.
Legacy in Pashtun Nationalism
The Bannu Resolution was a formal political statement in the history of Pashtun nationalism.[1]EnglishThe Bannu Resolution was a formal political statement in the history of Pashtun nationalism.پښتود بنو پریکړه لیک د پښتنو ملتپالنه په تاریخ کې یو رسمي سیاسي بیان و.دریقطعنامه بنو یک بیانیه رسمی سیاسی در تاریخ ملی گرایی پشتون ها بود. The resolution is central to the Pashtun question, which defines the demand for a sovereign Pashtunistan encompassing all Pashtun lands.[5][6]EnglishThe resolution is central to the Pashtun question, which defines the demand for a sovereign Pashtunistan encompassing all Pashtun lands.پښتودا پریکړه د پښتون پوښتنې لپاره مرکزي ده، کوم چې د پښتونستان مسله حاکمیت غوښتنه کوي چې ټولې پښتون ځمکې پکې شاملې دي.دریاین قطعنامه در مسأله پشتون مرکزی است، که تقاضا برای حاکمیت مسأله پشتونستان را که شامل تمام سرزمین های پشتون است، تعریف می کند. It continues to influence modern political discourse, with some framing Afghanistan as the collective motherland and fatherland of the Pashtun people.[7]EnglishIt continues to influence modern political discourse, with some framing Afghanistan as the collective motherland and fatherland of the Pashtun people.پښتودا د عصري سیاسي خبرو اترو اغیزه کولو ته دوام ورکوي، چې ځینې یې افغانستان د پښتنو خلک ډلې د ګډې مور او پلار په توګه جوړوي.دریاین همچنان بر گفتمان سیاسی مدرن تأثیر می گذارد و بعضی از آن ها افغانستان را به عنوان مادر و وطن جمعی مردم پشتون ها معرفی می کنند. Because the British refused to grant the option of independence, many Pashtun leaders, including Khan Abdul Ghaffar Khan and his brother Khan Abdul Jabbar Khan (Dr. Khan Sahib), boycotted the July 1947 referendum.[1]EnglishBecause the British refused to grant the option of independence, many Pashtun leaders, including Khan Abdul Ghaffar Khan and his brother Khan Abdul Jabbar Khan (Dr. Khan Sahib), boycotted the July 1947 referendum.پښتوځکه چې انګریزانو د خپلواکۍ اختیار ورکولو څخه انکار وکړ، د خان عبدالغفار خان او د هغه د ورور خان عبدالجبار خان په ګډون ډیری پښتون مشرانو د ۱۹۴۷ کال د جولای د ټولپوښتنې بایکاټ وکړ.دریاز آنجا که بریتانیایی ها گزینه استقلال را قبول نکردند، بسیاری از رهبران پشتون، از جمله خان عبدالغفار خان و برادرش خان عبدالجبار خان، رفراندوم جولای ۱۹۴۷ را تحریم کردند. These leaders argued that the referendum was invalid because it failed to include the options of becoming an independent state or joining Afghanistan.[1]EnglishThese leaders argued that the referendum was invalid because it failed to include the options of becoming an independent state or joining Afghanistan.پښتو(ډاکټر خان صاحب) دې مشرانو استدلال وکړ چې ټولپوښتنه بې ځایه وه ځکه چې پدې کې د خپلواک دولت کیدو یا د افغانستان تاریخ سره د یوځای کیدو اختیارونه شامل نه و.دری(دکتر خان صاحب) این رهبران استدلال کردند که رفراندوم باطل بود زیرا گزینه های تبدیل شدن به یک دولت مستقل یا پیوستن به تاریخچه افغانستان را شامل نمی شد.