The Battle of Parwan was a significant military engagement during the Mongol invasion of the Khwarazmian Empire.[1]EnglishThe Battle of Parwan was a significant military engagement during the Mongol invasion of the Khwarazmian Empire.پښتود پروان جګړه د خوارزم امپراتورۍ کال د مغولو د یرغل په ترڅ کې یوه مهمه نظامي جګړه وه.درینبرد پروان یک نبرد مهم نظامی در جریان حمله مغول ها در سال امپراطوری خوارزمی بود.
Background of the Khwarazmian-Mongol War
The Shah of the Khwarazmian Empire, Ala ad-Din Muhammad II, refused to bring the governor of Otrar to task for the crime.[1]EnglishThe Shah of the Khwarazmian Empire, Ala ad-Din Muhammad II, refused to bring the governor of Otrar to task for the crime.پښتود خوارزمي امپراتورۍ شاه، علا الدین محمد دوهم، د جرم لپاره د اوترار والي ته دنده ورکولو څخه انکار وکړ.دریشاه امپراطوری خوارزمی، علا الدین محمد دوم، از محکمه فرماندار اوترار بخاطر این جنایت خودداری کرد. Genghis Khan commanded a disciplined army of 150,000 to 200,000 soldiers.[1]EnglishGenghis Khan commanded a disciplined army of 150,000 to 200,000 soldiers.پښتوچنګیز خان د ۱۵۰،۰۰۰ څخه تر ۲۰۰،۰۰۰ پورې د سپاهیانو د ډسپلین شوي پوځ مشري کوله.دریجنگیز خان یک ارتش منظم از ۱۵۰،۰۰۰ تا ۲۰۰،۰۰۰ سرباز را رهبری می کرد. This army included Mongols, allied tribes, and a corps of Chinese siege engineers.[1]EnglishThis army included Mongols, allied tribes, and a corps of Chinese siege engineers.پښتوپه دې لښکر کې منګولیان، متحد قبایل، او د چین د محاصرې انجنیرانو یوه ډله شامله وه.دریاین سپاه شامل منگول ها، قبایل متحد و یک گروه از مهندسان محاصره چینی بود.
Shah Muhammad II attempted to mobilize a mercenary army of 200,000 to 400,000 men.[1]EnglishShah Muhammad II attempted to mobilize a mercenary army of 200,000 to 400,000 men.پښتوشاه محمد دوهم هڅه وکړه چې له ۲۰۰,۰۰۰ زرو څخه تر ۴۰۰,۰۰۰ زرو پورې مزدور لښکر راټول کړي.دریشاه محمد دوم تلاش کرد تا یک ارتش اجیر از ۲۰۰,۰۰۰ تا ۴۰۰,۰۰۰ نفر را بسیج کند. The Turkish soldiers in this army were often undisciplined.[1]EnglishThe Turkish soldiers in this army were often undisciplined.پښتوپه دې لښکر کې ترکي عسکر اکثره بې نظم وو.دریسربازان ترک در این ارتش اغلب بی انضباط بودند. The Shah adopted a defense in depth strategy based on fortified cities.[1]EnglishThe Shah adopted a defense in depth strategy based on fortified cities.پښتوشاه د غښتلي ښارونو پر بنسټ د ژورې دفاعي ستراتیژي غوره کړه.دریشاه یک استراتژی دفاعی در عمق را بر اساس شهرهای مستحکم اتخاذ کرد. He stationed garrisons of veteran soldiers at various cities, including Otrar, Bukhara, Banakat, and Samarkand.[1]EnglishHe stationed garrisons of veteran soldiers at various cities, including Otrar, Bukhara, Banakat, and Samarkand.پښتوهغه په مختلفو ښارونو کې د تجربه لرونکو سرتیرو ګارنیشنونه ځای په ځای کړل، پشمول د اوتار، بخارا، بنکات، او سمرقند.دریاو گارنیشن های سربازان باتجربه را در شهرهای مختلف از جمله اوترار، بخارا، بنکات و سمرقند مستقر کرد. After the fall of Transoxania, the Shah retreated westward with Jalal al-Din.[1]EnglishAfter the fall of Transoxania, the Shah retreated westward with Jalal al-Din.پښتود ترانسوکسانيا تر سقوط وروسته، شاه د جلال الدين سره د لوېديځ په لور وګرځېد.دریبعد از سقوط ترانسوکسانیا، شاه با جلال الدین به سمت غرب عقب نشینی کرد.
Forces and Order of Battle
Sultan Jalal al-Din Mangburni led the Khwarazmian forces during the retreat.[1][2]EnglishSultan Jalal al-Din Mangburni led the Khwarazmian forces during the retreat.پښتوسلطان جلال الدین منګبرني د بیرته ستنیدو پرمهال د خوارزمي ځواکونو مشري کوله.دریسلطان جلال الدین منگبرنی در جریان عقب نشینی، نیروهای خوارزمی را رهبری کرد. He gathered an army composed of various ethnic groups, including Turks, Afghans, Ghoris, Hazaras, and Tajiks.[1][2]EnglishHe gathered an army composed of various ethnic groups, including Turks, Afghans, Ghoris, Hazaras, and Tajiks.پښتوهغه د ترکانو، افغانانو، غوریانو، هزاره ګانو او تاجکانو په ګډون د بېلابېلو قومونو یو لښکر راټول کړ.دریاو یک ارتش متشکل از گروه های قومی مختلف، از جمله ترک ها، افغان ها، غوری ها، هزاره ها و تاجیک ها را جمع کرد. The Khwarazmian strength is reported as 60,000.[1]EnglishThe Khwarazmian strength is reported as 60,000.پښتود خوارزميانو د ځواکونو شمېر ۶۰,۰۰۰ زره ښودل شوی دی.دریتعداد نیرو های خوارزمی به ۶۰،۰۰۰ گزارش شده است.
Genghis Khan dispatched an army of 30,000 to 45,000 troops to pursue Jalal al-Din.[1][2]EnglishGenghis Khan dispatched an army of 30,000 to 45,000 troops to pursue Jalal al-Din.پښتوچنګیز خان د جلال الدین د تعقیب لپاره له ۳۰،۰۰۰ څخه تر ۴۵،۰۰۰ پورې پوځیان واستول.دریجنگیز خان یک لشکر ۳۰,۰۰۰ تا ۴۵,۰۰۰ هزار نفری را برای تعقیب جلال الدین اعزام کرد. These forces were commanded by Shigi Qutuqu.[1][2]EnglishThese forces were commanded by Shigi Qutuqu.پښتود دې ځواکونو مشري د شیګي کوټوکو لخوا وه.دریاین نیرو ها توسط شیگی کوتوکو فرماندهی می شدند.
Tactical Engagement in Narrow Terrain
Jalal al-Din attacked a detachment of Mongols near Wilan (Waliyan), which provoked Genghis Khan into sending Shigi Qutuqu's army toward Parwan.[1][2]EnglishJalal al-Din attacked a detachment of Mongols near Wilan (Waliyan), which provoked Genghis Khan into sending Shigi Qutuqu's army toward Parwan.پښتوجلال الدین د ویلان سره نږدې د منګولانو پر یوې قطعې برید وکړ، کوم چې چنګیز خان یې پاروان ته د شیګي کوټکو اردو لیږلو ته وهڅاوه.دریجلال الدین به یک گروه از مغول ها در نزدیکی ویلان حمله کرد که چنگیز خان را تحریک کرد تا ارتش شیغی کوتوکو را به طرف پروان بفرستد. The battle was fought in a narrow valley that was unsuitable for Mongol cavalry.[3]EnglishThe battle was fought in a narrow valley that was unsuitable for Mongol cavalry.پښتو(د وليانو) جګړه په یوه تنګه دره کې وشوه چې د منګول سواره ځواکونو لپاره مناسب نه وه.دری(والیان ها) نبرد در یک دره باریک و نامناسب برای سواره نظام مغول ها انجام شد. Jalal al-Din employed tactics that neutralized the Mongols' traditional mobility.[3]EnglishJalal al-Din employed tactics that neutralized the Mongols' traditional mobility.پښتوجلال الدین داسې تاکتیکونه وکارول چې د منګولانو دودیز خوځښت یې خنثی کړ.دریجلال الدین تاکتیک هایی را به کار گرفت که تحرک سنتی مغول ها را خنثی کرد. He ordered his mounted archers to dismount and fire upon the advancing Mongol forces.[3]EnglishHe ordered his mounted archers to dismount and fire upon the advancing Mongol forces.پښتوهغه خپل سپاره کمانچیانو ته امر وکړ چې د منګول ځواکونو پر وړاندې ډزې وکړي.دریاو به تیراندازان سوار شده اش دستور داد که از اسب پیاده شوند و به نیروهای مغول که در حال پیشروی بودند، شلیک کنند.
The engagement lasted for two days.[1][2]EnglishThe engagement lasted for two days.پښتوښکیلتیا د دوو ورځو لپاره دوام درلود.درینامزدی دو روز طول کشید. While the first day resulted in no definitive outcome, Jalal al-Din rallied his troops on the second day to break the Mongol line.[1][2]EnglishWhile the first day resulted in no definitive outcome, Jalal al-Din rallied his troops on the second day to break the Mongol line.پښتوپداسې حال کې چې په لومړۍ ورځ هیڅ پریکړه نه وه شوې، جلال الدین په دویمه ورځ خپل سرتیري راټول کړل ترڅو د منګول کرښه مات کړي.دریدر حالیکه روز اول هیچ نتیجه قطعی نداشت، جلال الدین در روز دوم سربازان خود را برای شکستن خط مغول ها جمع کرد.
Outcome and Mongol Defeat
The Khwarazmian forces succeeded in breaking and routing the Mongol army.[1][2]EnglishThe Khwarazmian forces succeeded in breaking and routing the Mongol army.پښتود خوارزمي ځواکونه په دې بریالي شول چې د منګول پوځ مات او له منځه یوسي.درینیرو های خوارزمی موفق به شکستن و شکست دادن ارتش مغول ها شدند. Shigi Qutuqu was forced to retreat back to Genghis Khan.[1][2]EnglishShigi Qutuqu was forced to retreat back to Genghis Khan.پښتوشيګي کوټوکو دې ته اړ شو چې بېرته د چنګيز خان په لور وګرځي.دریشیگی کوتوکو مجبور به عقب نشینی به طرف جنگیز خان شد. As news of the Mongol defeat spread, several cities, including Merv and Herat, rebelled against the Mongol authorities.[1][2]EnglishAs news of the Mongol defeat spread, several cities, including Merv and Herat, rebelled against the Mongol authorities.پښتولکه څنګه چې د منګولانو د ماتې خبر خپور شو، یو شمیر ښارونه، په شمول مرې او هرات، د منګول چارواکو پروړاندې بغاوت وکړ.دریهمانطور که خبر شکست مغول ها پخش شد، چندین شهر، از جمله مرکب ها و هرات، علیه مقامات مغول شورش کردند. The Mongols were also forced to abandon the siege of Waliyan and flee the area.[1][2]EnglishThe Mongols were also forced to abandon the siege of Waliyan and flee the area.پښتومنګولیان هم مجبور شول چې د والیان محاصره پریږدي او له سیمې څخه وتښتي.دریمنگول ها نیز مجبور شدند محاصره والیان را ترک کنند و از منطقه فرار کنند.
Following the victory, Jalal al-Din's army began to collect spoils.[2]EnglishFollowing the victory, Jalal al-Din's army began to collect spoils.پښتود فتحې وروسته، د جلال الدین پوځ د غنمو راټولول پیل کړل.دریبعد از پیروزی، ارتش جلال الدین شروع به جمع آوری غنایم کرد. A quarrel between two of his commanders over the possession of horses caused the army to become disorganized.[2]EnglishA quarrel between two of his commanders over the possession of horses caused the army to become disorganized.پښتود هغه د دوو قوماندانانو ترمنځ د اسونو د درلودو پر سر شخړه د دې لامل شوه چې لښکر بې نظم شي.درییک مشاجره بین دو فرمانده اش در مورد داشتن اسب ها باعث شد که ارتش بی نظمی شود. Consequently, Jalal al-Din lost half of his troops to desertion.[1][2]EnglishConsequently, Jalal al-Din lost half of his troops to desertion.پښتود پایلې په توګه، جلال الدین د خپلو عسکرو نیمایي برخه د تیښتې له امله له لاسه ورکړه.دریدر نتیجه، جلال الدین نصف سربازان خود را بخاطر فرار از دست داد.
Historical Significance
The victory caused a surge of morale among the Iranian population.[2]EnglishThe victory caused a surge of morale among the Iranian population.پښتودغه بریا د ایران د خلکو د مورال د لوړیدو لامل شوه.دریاین پیروزی باعث افزایش روحیه در میان مردم ایران شد. News of the defeat reached the cities of Khorasan and southern Farud.[2]EnglishNews of the defeat reached the cities of Khorasan and southern Farud.پښتود ماتې خبر د خراسان او جنوبي فارود ښارونو ته ورسید.دریخبر شکست به شهر های خراسان و جنوب فارود رسید. Jalal al-Din eventually retreated to Ghazni to prepare to flee to India.[1][2]EnglishJalal al-Din eventually retreated to Ghazni to prepare to flee to India.پښتوجلال الدین په پای کې غزني ته لاړ ترڅو هند ته د تښتیدو لپاره چمتووالی ونیسي.دریجلال الدین در نهایت به غزنی عقب نشینی کرد تا برای فرار به هند آماده شود. Genghis Khan later intercepted Jalal al-Din's army as he prepared to cross the Indus River.[1]EnglishGenghis Khan later intercepted Jalal al-Din's army as he prepared to cross the Indus River.پښتوچنګیز خان وروسته د جلال الدین لښکر ونیو کله چې هغه د سیند له سیند څخه د تیریدو لپاره چمتووالی نیولی و.دریجنگیز خان بعداً ارتش جلال الدین را که برای عبور از رودخانه ایندوس آماده می شد، متوقف کرد.