Dost Muhammad Khan
Dost Muhammad Khan Barakzai (23 December 1792 – 9 June 1863), nicknamed the Great Emir, was the founder of the Barakzai dynasty and ruled Afghanistan for thirty-six years across two periods (1826–1839, 1843–1863).EnglishDost Muhammad Khan Barakzai (23 December 1792 – 9 June 1863), nicknamed the Great Emir, was the founder of the Barakzai dynasty and ruled Afghanistan for thirty-six years across two periods (1826–1839, 1843–1863).پښتودوست محمد خان بارکزی (د دسمبر په ۲۳مه ۱۷۹۲- د جون په ۹مه ۱۸۶۳)، چې د لوی امیر په نوم هم یادیږي، د بارکزي سلسله کال بنسټ ایښودونکی و او په دوو دورو (۱۸۲۶ تر ۱۸۳۹، ۱۸۴۳ تر ۱۸۶۳) کې یې شپږ دیرش کاله پر افغانستان حکومت وکړ.دریدوست محمد خان بارکزی (۲۳ دسامبر ۱۷۹۲-۹ ژوئن ۱۸۶۳)، که لقب امیر بزرگ را داشت، بنیان گذار سلسله سلسله بارکزی بود و برای سی و شش سال در دو دوره (۱۸۲۶ تا ۱۸۳۹، ۱۸۴۳ تا ۱۸۶۳) بر افغانستان حکومت کرد. He was the eleventh son of Payandah Khan, chief of the Barakzai Pashtun clan, and brought the region that today constitutes Afghanistan under the control of a single central government for the first time since the decline of the Durrani Empire.[1][2]EnglishHe was the eleventh son of Payandah Khan, chief of the Barakzai Pashtun clan, and brought the region that today constitutes Afghanistan under the control of a single central government for the first time since the decline of the Durrani Empire.پښتوهغه د بارکزي پښتون قبیلې د مشر پاینده خان یوولسم زوی و او هغه سیمه چې نن ورځ افغانستان تشکیلوي د لومړي ځل لپاره د دراني امپراتورۍ له زوال راهیسې د یو واحد مرکزي حکومت تر کنټرول لاندې راوړه.دریاو یازدهمین پسر پاینده خان، رئیس قبیله بارکزی پشتون بود و منطقه ای را که امروز افغانستان را تشکیل می دهد برای اولین بار پس از زوال سال امپراطوری دورانی تحت کنترول یک دولت مرکزی قرار داد.
Early life and the Barakzai rise
Dost Muhammad Khan was born in Kandahar to an influential Pashtun family.EnglishDost Muhammad Khan was born in Kandahar to an influential Pashtun family.پښتودوست محمد خان په کندهار کال کې د یوې با نفوذ پښتون کورنۍ په کورنۍ کې زېږېدلی دی.دریدوست محمد خان در سال قندهار در یک خانواده با نفوذ پشتون متولد شد. His mother, Zainab Begum, belonged to the Qizilbash group and was reportedly Payandah Khan's favourite wife.EnglishHis mother, Zainab Begum, belonged to the Qizilbash group and was reportedly Payandah Khan's favourite wife.پښتود هغه مور، زینب بیګم، د قیزیلباش ډلې پورې اړه درلوده او د راپورونو له مخې د پاینده خان غوره میرمن وه.دریمادر او، زینب بیگم، به گروه قیزیلباش تعلق داشت و گفته می شود که همسر مورد علاقه پاینده خان بود. The Barakzai clan was a branch of the Abdal (later called Durrani) tribe.[1][2]EnglishThe Barakzai clan was a branch of the Abdal (later called Durrani) tribe.پښتود بارکزي قبیله د عبدال قبیلې یوه څانګه وه.دریقبیله بارکزی یک شاخه از قبیله عبدال بود.
In 1799, King Zaman Shah Durrani had Payandah Khan executed.EnglishIn 1799, King Zaman Shah Durrani had Payandah Khan executed.پښتوپه ١٧٩٩ کال کې پاچا زمان شاه دراني پيانده خان اعدام کړ.دریدر سال ۱۷۹۹، پادشاه زمان شاه درانی پاینده خان را اعدام کرد. Dost Muhammad's elder brother, Fateh Khan, played a key role in installing Mahmud Shah Durrani as sovereign in 1800 and restoring him to the throne in 1809.EnglishDost Muhammad's elder brother, Fateh Khan, played a key role in installing Mahmud Shah Durrani as sovereign in 1800 and restoring him to the throne in 1809.پښتود دوست محمد مشر ورور، فتح خان، په ۱۸۰۰ کې د محمود شاه دراني د حاکم په توګه نصبولو او په ۱۸۰۹ کې یې په تخت کې بیرته راوستلو کې کلیدي رول لوبولی و.دریبرادر بزرگتر دوست محمد، فتح خان، نقش کلیدی در نصب محمود شاه دورانی به عنوان حاکم در سال ۱۸۰۰ و بازگرداندن او به تاج و تخت در سال ۱۸۰۹ ایفا کرد. Fateh Khan served as prime minister but was brutally assassinated by Mahmud Shah in 1818, incurring the enmity of the Barakzai tribe.EnglishFateh Khan served as prime minister but was brutally assassinated by Mahmud Shah in 1818, incurring the enmity of the Barakzai tribe.پښتوفتح خان د لومړي وزیر په توګه دنده ترسره کړه مګر په ۱۸۱۸ کې د محمود شاه لخوا په بې رحمه توګه ووژل شو، چې د بارکزي قبیلې دښمني یې رامینځته کړه.دریفاتح خان به عنوان نخست وزیر خدمت کرد اما در سال ۱۸۱۸ توسط محمود شاه به طرز وحشیانه ای ترور شد و باعث ایجاد دشمنی قبیله بارکزی شد. After bloody conflict, Mahmud Shah was deprived of all possessions but Herat, and the rest of his dominions were divided among Fateh Khan's brothers.EnglishAfter bloody conflict, Mahmud Shah was deprived of all possessions but Herat, and the rest of his dominions were divided among Fateh Khan's brothers.پښتود خونړۍ جګړې وروسته، محمود شاه د هرات څخه پرته د ټولو ملکیتونو څخه بې برخې شو، او د هغه پاتې واکمنۍ د فتح خان ورو وروڼهو ترمنځ ویشل شوې.دریبعد از یک درگیری خونین، محمود شاه تمام اموال خود را به جز هرات از دست داد و مابقی مالکیت های او بین برادران فاتح خان تقسیم شد. Dost Muhammad received Ghazni, to which he added Kabul in 1826.[1][2]EnglishDost Muhammad received Ghazni, to which he added Kabul in 1826.پښتودوست محمد غزني ترلاسه کړه، چې په ۱۸۲۶ کې یې کابل اضافه کړه.دریدوست محمد غزنی را دریافت کرد که در سال ۱۸۲۶ به آن کابل اضافه کرد.
Dost Muhammad spoke Pashto, Persian, Punjabi, and Turkish, and was credited with knowledge of Kashmiri.EnglishDost Muhammad spoke Pashto, Persian, Punjabi, and Turkish, and was credited with knowledge of Kashmiri.پښتودوست محمد په پښتو ژبه، فارسي، پنجابي، او ترکي ژبو خبرې کولې، او د کشميري ژبې په پوهه یې اعتبار ورکړل شوی و.دریدوست محمد زبان پشتو، فارسی، پنجابی و ترکی صحبت می کرد و با دانش کشمیری شناخته می شد. At the time of his enthronement, his government revenue was about 500,000 rupees; by the 1830s it had increased to 2.5 million rupees.[1]EnglishAt the time of his enthronement, his government revenue was about 500,000 rupees; by the 1830s it had increased to 2.5 million rupees.پښتود هغه د واکمنۍ په وخت کې، د هغه حکومتي عاید شاوخوا ۵۰۰،۰۰۰ روپیې و؛ د ۱۸۳۰ لسیزې پورې دا ۲.۵ ملیون روپیو ته لوړ شوی و.دریدر زمان تاجگذاری او، درآمد دولت او حدود ۵۰۰،۰۰۰ روپیه بود. تا دهه ۱۸۳۰ این رقم به ۲.۵ میلیون روپیه افزایش یافته بود.
First reign and the Sikh wars
From the commencement of his reign, Dost Muhammad found himself involved in disputes with Maharaja Ranjit Singh, the Sikh ruler of the Punjab, who used the dethroned Sadozai prince Shah Shuja Durrani as his instrument.EnglishFrom the commencement of his reign, Dost Muhammad found himself involved in disputes with Maharaja Ranjit Singh, the Sikh ruler of the Punjab, who used the dethroned Sadozai prince Shah Shuja Durrani as his instrument.پښتود خپلې واکمنۍ له پیل راهیسې، دوست محمد ځان د مهاراجا رنجیت سینګ، د پنجاب د سیک واکمن سره په شخړو کې ښکیل وموند، څوک چې د خپل وسیلې په توګه د شاه شجاع دراني له تخت څخه لرې شوي سډوزي شهزاده کاروي.دریاز آغاز حکومت خود، دوست محمد خود را در منازعات با مهاراجا رنجیت سینگ، حاکم سیک پنجاب، که از شاهزاده سدوزای شاه شجاع درانی از تخت به عنوان ابزار خود استفاده می کرد، درگیر کرد. In March 1823, the Afghans lost their former stronghold of the Peshawar Valley to the Sikh Khalsa Army at the Battle of Nowshera, where Afghan forces were led by Dost Muhammad's half-brother Muhammad Azim Khan.[1][2]EnglishIn March 1823, the Afghans lost their former stronghold of the Peshawar Valley to the Sikh Khalsa Army at the Battle of Nowshera, where Afghan forces were led by Dost Muhammad's half-brother Muhammad Azim Khan.پښتود ۱۸۲۳ کال د مارچ په میاشت کې افغانانو خپل پخوانی سنګر د پېښور دره کال د سیخ خلسه اردو ته د نووشرا په جګړه کې له لاسه ورکړ، چیرې چې د افغان ځواکونو مشري د دوست محمد نیم ورور محمد عظیم خان کوله.دریدر مارس ۱۸۲۳، افغان ها قلعه سابق خود را از دره پشاور به ارتش سیک خلسه در نبرد حالا شیره از دست دادند، جایی که نیروهای افغان به رهبری برادر ناتنی دوست محمد، محمد عظیم خان بودند.
In 1834, Shah Shuja made an attempt to recover his kingdom.EnglishIn 1834, Shah Shuja made an attempt to recover his kingdom.پښتوپه ۱۸۳۴ کې، شاه شجاع د خپل سلطنت بیرته ترلاسه کولو هڅه وکړه.دریدر سال ۱۸۳۴، شاه شجاع تلاش کرد تا پادشاهی اش را دوباره بدست آورد. Dost Muhammad mobilised for this, beginning with the Jalalabad campaign and then marching on Kandahar, where Shah Shuja was defeated under the walls of the city.EnglishDost Muhammad mobilised for this, beginning with the Jalalabad campaign and then marching on Kandahar, where Shah Shuja was defeated under the walls of the city.پښتودوست محمد د دې لپاره متحرک شو، د جلال اباد کمپاین سره پیل او بیا د کندهار په لور حرکت وکړ، چیرې چې شاه شجاع د ښار د دیوالونو لاندې مات شو.دریدوست محمد برای این کار بسیج شد و با کمپین جلال اباد شروع کرد و سپس به قندهار حرکت کرد، جایی که شاه شجاع در زیر دیوارهای شهر شکست خورد. However, Ranjit Singh seized the opportunity to annex Peshawar, which had been ruled by Dost Muhammad's deposed brother Sultan Muhammad Khan.EnglishHowever, Ranjit Singh seized the opportunity to annex Peshawar, which had been ruled by Dost Muhammad's deposed brother Sultan Muhammad Khan.پښتوپه هرصورت، رنجیت سینګ د پیښور د ضمیمه کولو فرصت څخه کار واخیست، کوم چې د دوست محمد د ګوښه شوي ورور سلطان محمد خان لخوا اداره شوی و.دریبا این حال، رنجیت سینگ از این فرصت استفاده کرد تا پشاور را که توسط برادر مستعفی دوست محمد سلطان محمد خان اداره می شد، ضمیمه کند. Dost Muhammad's great concern became the recovery of Peshawar.[1][2]EnglishDost Muhammad's great concern became the recovery of Peshawar.پښتود دوست محمد لویه اندیښنه د پیښور بیرته ترلاسه کول شول.درینگرانی بزرگ دوست محمد به بازیابی پشاور تبدیل شد.
In 1837, Dost Muhammad sent his son Akbar Khan to defeat the Sikhs at the Battle of Jamrud near Jalalabad.EnglishIn 1837, Dost Muhammad sent his son Akbar Khan to defeat the Sikhs at the Battle of Jamrud near Jalalabad.پښتوپه ۱۸۳۷ کې، دوست محمد خپل زوی اکبر خان په جمرود جګړه کې جلال اباد ته نږدې د سیکانو ماتولو لپاره واستاوه.دریدر سال ۱۸۳۷، دوست محمد پسرش اکبر خان را برای شکست سکھ ها در جنگ نبرد جمرود در نزدیکی جلال آباد فرستاد. The final battle was fought on 30 April 1837; the Afghans withdrew after the Sikh commander Hari Singh Nalva was killed, but the strategic situation remained unchanged.EnglishThe final battle was fought on 30 April 1837; the Afghans withdrew after the Sikh commander Hari Singh Nalva was killed, but the strategic situation remained unchanged.پښتووروستۍ جګړه د ۱۸۳۷ کال د اپریل په ۳۰ نیټه وشوه؛ افغانان د سیک قومندان هري سینګ نلووا له وژل کیدو وروسته ووتل، مګر ستراتیژیک وضعیت ورته پاتې شو.درینبرد نهایی در ۳۰ اپریل ۱۸۳۷ انجام شد. افغان ها پس از کشته شدن فرمانده سیخ ها هری سینگ نالوا عقب نشینی کردند، اما وضعیت استراتژیک بدون تغییر باقی ماند. In 1838, with the help and agreement of Ranjit Singh who had joined the Tripartite Treaty with British viceroy Lord Auckland, Shah Shuja was restored to the Afghan throne in Kabul on 7 August 1839.EnglishIn 1838, with the help and agreement of Ranjit Singh who had joined the Tripartite Treaty with British viceroy Lord Auckland, Shah Shuja was restored to the Afghan throne in Kabul on 7 August 1839.پښتوپه ۱۸۳۸ کې، د رنجیت سینګ په مرسته او موافقه سره چې د برتانیا د وکیلانو لارډ آکلینډ سره د درې اړخیز تړون سره یوځای شوی و، شاه شجاع په ۷ اګست ۱۸۳۹ کې په کابل کې د افغان تخت ته راستون شو.دریدر سال ۱۸۳۸، با کمک و موافقت رنجیت سینگ که به معاهده سه جانبه با لرد اوکلند معاون سلطنتی بریتانیایی پیوست، شاه شجاع در ۷ اوت ۱۸۳۹ در کابل به تخت افغانستان بازگردد. Dost Muhammad adopted the title amīr-al-moʾmenīn ("commander of the faithful") in 1838 and began issuing coinage bearing the inscription: "Amir Dost Muhammad resolved to wage jehād / And to mint coins, may God grant him victory."[1][2]EnglishDost Muhammad adopted the title amīr-al-moʾmenīn ("commander of the faithful") in 1838 and began issuing coinage bearing the inscription: "Amir Dost Muhammad resolved to wage jehād / And to mint coins, may God grant him victory."پښتودوست محمد په ۱۸۳۸ کې د امیر المومنین لقب غوره کړ او د سکې په خپرولو یې پیل وکړ چې پدې کې لیکل شوي: "امیر دوست محمد پریکړه وکړه چې جهاد وکړي / او د سکې سکې وکړي، خدای دې هغه ته بریا ورکړي".دریدوست محمد عنوان amīr-al-moʾmenīn را در سال ۱۸۳۸ اتخاذ کرد و شروع به صدور سکه هایی کرد که این نوشته را در بر داشت: "امیر دوست محمد تصمیم گرفت که jehād / و سکه ها را ضرب کند، ممکن است خداوند پیروزی را به او عطا کند".
Exile and the First Anglo-Afghan War
With the British determined to place Afghanistan under their influence, Dost Muhammad initially sought an alliance with Britain as the only way to ensure the survival of the state.EnglishWith the British determined to place Afghanistan under their influence, Dost Muhammad initially sought an alliance with Britain as the only way to ensure the survival of the state.پښتوپه داسې حال کې چې انګریزانو پریکړه کړې وه چې افغانستان د دوی تر نفوذ لاندې راولي، دوست محمد په پیل کې د انګلستان سره د اتحاد په لټه کې و چې د دولت د بقا ډاډ ترلاسه کولو یوازینۍ لار وه.دریدر حالیکه بریتانیایی ها مصمم بودند که افغانستان را تحت نفوذ خود قرار دهند، دوست محمد در ابتدا به دنبال یک اتحاد با بریتانیا بود که تنها راه برای تضمین بقای دولت بود. When the British invaded in 1839, he fled to Bokhara but escaped, advanced on Kabul, made a stand at Bajgah, but was defeated and fled again.EnglishWhen the British invaded in 1839, he fled to Bokhara but escaped, advanced on Kabul, made a stand at Bajgah, but was defeated and fled again.پښتوکله چې انګریزانو په ۱۸۳۹ کې یرغل وکړ، هغه بوخارا ته تښتیدلی مګر تښتیدلی، په کابل کې پرمختګ کړی، په باجګاه کې یې مقاومت کړی، مګر مات شوی او بیا تښتیدلی.دریوقتی که بریتانیایی ها در سال ۱۸۳۹ حمله کردند، او به بوخارا فرار کرد اما فرار کرد، به کابل پیش رفت، در باجگاه مقاومت کرد، اما شکست خورد و دوباره فرار کرد. On 3 November 1840, he surrendered to the British envoy and was sent to Calcutta, remaining in captivity during the British occupation and the disastrous retreat of the army in January 1842.[1][2]EnglishOn 3 November 1840, he surrendered to the British envoy and was sent to Calcutta, remaining in captivity during the British occupation and the disastrous retreat of the army in January 1842.پښتوپه ۳ نومبر ۱۸۴۰ کې، هغه د برتانیا استازي ته تسلیم شو او کلکتې ته واستول شو، د برتانیا د اشغال او د جنوري ۱۸۴۲ کې د اردو ناورین بیرته ستنیدو پرمهال په بند کې پاتې شو.دریدر ۳ نوامبر ۱۸۴۰، او به نماینده بریتانیایی تسلیم شد و به کلکته فرستاده شد و در طول اشغال بریتانیایی و عقب نشینی فاجعه بار ارتش در ژانویه ۱۸۴۲ در اسارت باقی ماند.
After the murder of Shah Shuja in April 1842, the British resolved to abandon the attempt to intervene in Afghan internal politics.EnglishAfter the murder of Shah Shuja in April 1842, the British resolved to abandon the attempt to intervene in Afghan internal politics.پښتود ۱۸۴۲ کال په اپریل کې د شاه شجاع له وژنې وروسته، انګریزانو پریکړه وکړه چې د افغانستان په داخلي سیاست کې د مداخلې هڅه پریږدي.دریبعد از قتل شاه شجاع در اپریل ۱۸۴۲، بریتانیایی ها تصمیم گرفتند که از تلاش برای مداخله در سیاست های داخلی افغانستان دست بکشند. Dost Muhammad was set at liberty and returned to Kabul in triumph in 1842.EnglishDost Muhammad was set at liberty and returned to Kabul in triumph in 1842.پښتودوست محمد ازاد شو او په ۱۸۴۲ کې په بریا کې کابل ته راستون شو.دریدوست محمد آزاد شد و در سال ۱۸۴۲ با پیروزی به کابل برگشت. He was received with acclaim and set himself to re-establish his authority on a firm basis.[1][2]EnglishHe was received with acclaim and set himself to re-establish his authority on a firm basis.پښتوهغه د ستاینې سره ترلاسه شو او ځان یې د قوي اساس پر بنسټ د خپل واک بیا جوړولو لپاره تنظیم کړ.دریاو با تحسین پذیرفته شد و خود را برای برقراری مجدد اقتدار خود بر اساس محکم قرار داد.
Second reign and expansion
After the end of the First Anglo-Afghan War in 1842, Dost Muhammad was now in a position to expand his state dramatically.EnglishAfter the end of the First Anglo-Afghan War in 1842, Dost Muhammad was now in a position to expand his state dramatically.پښتوپه ۱۸۴۲ کې د لومړۍ انګلیسي - افغان جګړه پای ته رسیدو وروسته، دوست محمد اوس په داسې حالت کې و چې خپل دولت په ډراماتیک ډول پراخه کړي.دریپس از پایان سال جنگ نخست بین انگلستان و افغانستان در سال ۱۸۴۲، دوست محمد حالا در موقعیتی بود که بتواند دولت خود را به طور چشمگیری گسترش دهد. In 1843, he subdued the Hazarajat (Behsud, Dai Zangi, Dai Kundi) and Bamian, which had seized the power vacuum during the British invasion to become independent.EnglishIn 1843, he subdued the Hazarajat (Behsud, Dai Zangi, Dai Kundi) and Bamian, which had seized the power vacuum during the British invasion to become independent.پښتوپه ۱۸۴۳ کې، هغه هاځاراجات (بهسود، ډای زنګي، ډای کونډي) او بامیان مات کړ، کوم چې د بریتانوي یرغل پرمهال د خپلواک کیدو لپاره د واک خلا نیولې وه.دریدر سال ۱۸۴۳، او هازاراجات ها (بهسود، دای زنگی، دای کوندی) و بامیان را که در جریان تهاجم بریتانیایی برای استقلال قدرت را تصرف کرده بودند، مغلوب کرد. In 1846, a rebellion by the Kohistani Tajiks of Tagab was suppressed.[1][2]EnglishIn 1846, a rebellion by the Kohistani Tajiks of Tagab was suppressed.پښتوپه ۱۸۴۶ کې، د تاګاب د کوهستاني تاجکانو لخوا بغاوت وځپل شو.دریدر سال ۱۸۴۶، یک شورش تاجیک های کوهستانی تاگاب سرکوب شد.
In July 1848, he intended to send a force to conquer Balkh, but the Second Anglo-Sikh War prevented this.EnglishIn July 1848, he intended to send a force to conquer Balkh, but the Second Anglo-Sikh War prevented this.پښتود ۱۸۴۸ کال په جولای کې، هغه د بلخ فتح کولو لپاره ځواک لیږلو اراده درلوده، مګر دوهم انګلیسي - سیک جنګ د دې مخه ونیوله.دریدر جولای ۱۸۴۸، او قصد داشت یک نیرو را برای تسخیر بلخ بفرستد، اما جنگ دوم انگلیسی - سیک از این کار جلوگیری کرد. The Sikhs proposed to cede Peshawar to the Afghans, and as a result Dost Muhammad sent 5,000 Afghans under his son Muhammad Akram Khan to aid the Sikhs.EnglishThe Sikhs proposed to cede Peshawar to the Afghans, and as a result Dost Muhammad sent 5,000 Afghans under his son Muhammad Akram Khan to aid the Sikhs.پښتوسیکانو وړاندیز وکړ چې پیښور افغانانو ته ورکړي، او په پایله کې دوست محمد د خپل زوی محمد اکرم خان په مشرۍ ۵۰۰۰ افغانان د سیکانو سره د مرستې لپاره واستول.دریسیک ها پیشنهاد کردند که پشاور را به افغان ها واگذار کنند و در نتیجه دوست محمد ۵۰۰۰ افغان را تحت فرمان پسرش محمد اکرم خان برای کمک به سیک ها فرستاد. When the Sikhs were defeated and the British retook Peshawar, it was feared in Kabul that the British would follow up their victory by invading Afghanistan.EnglishWhen the Sikhs were defeated and the British retook Peshawar, it was feared in Kabul that the British would follow up their victory by invading Afghanistan.پښتوکله چې سیکانو ماتې وخوړه او انګریزانو پیښور بیرته ونیو، په کابل کې ویره وه چې انګریزان به د افغانستان په یرغل سره د دوی بریا تعقیب کړي.دریوقتی که سیک ها شکست خوردند و بریتانیایی ها پشاور را دوباره به دست گرفتند، در کابل از این می ترسیدند که بریتانیایی ها با حمله به افغانستان به پیروزی شان ادامه دهند. However, this never happened, and Dost Muhammad sent Muhammad Akram Khan to invade Balkh in the spring of 1849.[1][2]EnglishHowever, this never happened, and Dost Muhammad sent Muhammad Akram Khan to invade Balkh in the spring of 1849.پښتوپه هرصورت، دا هیڅکله پیښ نه شو، او دوست محمد محمد اکرم خان د ۱۸۴۹ په پسرلي کې بلخ ته د یرغل لپاره واستاوه.دریبا این حال، این هرگز اتفاق نیفتاد و دوست محمد محمد اکرم خان را برای حمله به بلخ در بهار ۱۸۴۹ فرستاد.
On 30 March 1855, Dost Muhammad reversed his former policy by concluding an offensive and defensive alliance with the British government, signed by Sir Henry Lawrence, Chief Commissioner of the Punjab.EnglishOn 30 March 1855, Dost Muhammad reversed his former policy by concluding an offensive and defensive alliance with the British government, signed by Sir Henry Lawrence, Chief Commissioner of the Punjab.پښتود ۱۸۵۵ کال د مارچ په ۳۰ نېټه دوست محمد د پنجاب د مشر کمشنر سر هنري لارنس له خوا د برتانیې له حکومت سره د دفاعي او دفاعي تړون په لاسلیکولو سره خپله پخوانۍ تګلاره بدله کړه.دریدر ۳۰ مارچ ۱۸۵۵، دوست محمد سیاست قبلی خود را با انجام یک اتحاد تهاجمی و دفاعی با دولت بریتانیایی، که توسط سر هنری لارنس، رئیس کمیسیون پنجاب امضا شده بود، تغییر داد. In November 1855, he conquered Kandahar.EnglishIn November 1855, he conquered Kandahar.پښتوپه نومبر ۱۸۵۵ کې، هغه کندهار فتح کړ.دریدر نوامبر ۱۸۵۵، او قندهار را فتح کرد. In 1857, he declared war on Persia in conjunction with the British, and in July a treaty was concluded by which the province of Herat was placed under a Barakzai prince.EnglishIn 1857, he declared war on Persia in conjunction with the British, and in July a treaty was concluded by which the province of Herat was placed under a Barakzai prince.پښتوپه ۱۸۵۷ کې، هغه د انګلستان سره په ګډه د فارس سره جګړه اعلان کړه، او په جولای کې یوه تړون لاسلیک شو چې له مخې یې د هرات ولایت د بارکزي شهزاده لاندې و.دریدر سال ۱۸۵۷، او به همراه بریتانیایی ها به ایران جنگ اعلام کرد و در ماه جولای یک معاهده انجام شد که بر اساس آن استان هرات تحت فرمان یک شاهزاده بارکزی قرار گرفت. During the Indian Rebellion of 1857, Dost Muhammad refrained from assisting the insurgents, remaining staunch to the British.[1][2]EnglishDuring the Indian Rebellion of 1857, Dost Muhammad refrained from assisting the insurgents, remaining staunch to the British.پښتود ۱۸۵۷ د هندي بغاوت په جریان کې، دوست محمد د یاغیانو سره د مرستې څخه ډډه وکړه، چې د انګلیسانو سره وفادار پاتې شو.دریدر جریان شورش هندی ۱۸۵۷، دوست محمد از کمک به شورشیان خودداری کرد و به بریتانیایی ها وفادار ماند.
Final campaign and death
In March 1862, Ahmad Khan, the ruler of Herat, captured Farah, which had been controlled by the Barakzai Emirs since October 1856.EnglishIn March 1862, Ahmad Khan, the ruler of Herat, captured Farah, which had been controlled by the Barakzai Emirs since October 1856.پښتوپه مارچ ۱۸۶۲ کې، د هرات واکمن احمد خان، فراه ونیوله، کوم چې د اکتوبر ۱۸۵۶ راهیسې د بارکزي امیرانو لخوا کنټرول شوی و.دریدر مارچ ۱۸۶۲، احمد خان، حاکم هرات، فرا را که از اکتبر ۱۸۵۶ توسط امیران بارکزی کنترول شده بود، تسخیر کرد. This became Dost Muhammad's casus belli.EnglishThis became Dost Muhammad's casus belli.پښتودا د دوست محمد د جګړې قضیه شوه.دریاین مورد مورد جنگ دوست محمد شد. On 29 June or 8 July 1862, Farah was captured by the Muhammadzais.EnglishOn 29 June or 8 July 1862, Farah was captured by the Muhammadzais.پښتوپه ۲۹ جون یا ۸ جولای ۱۸۶۲ کې، فراه د محمديانو لخوا ونیول شو.دریدر ۲۹ جون یا ۸ جولای ۱۸۶۲، فراه توسط محمدی ها اسیر شد.
After a ten-month siege, Dost Muhammad captured Herat on 27 May 1863.EnglishAfter a ten-month siege, Dost Muhammad captured Herat on 27 May 1863.پښتود لسو میاشتو محاصرې وروسته، دوست محمد د می په ۲۷، ۱۸۶۳ کې هرات ونیو.دریپس از یک محاصره ده ماهه، دوست محمد هرات را در تاریخ ۲۷ مه ۱۸۶۳ تصرف کرد. But on 9 June, just days later, he died suddenly in the midst of victory, after playing a great role in the history of South and Central Asia for forty years.EnglishBut on 9 June, just days later, he died suddenly in the midst of victory, after playing a great role in the history of South and Central Asia for forty years.پښتومګر د جون په ۹، یوازې څو ورځې وروسته، هغه په ناڅاپي ډول د بریا په مینځ کې مړ شو، وروسته له دې چې د کلونو لپاره د سویلي او مرکزي آسیا په تاریخ کې لوی رول ولوباوه.دریاما در ۹ ژوئن، فقط چند روز بعد، او ناگهان در میان پیروزی، بعد از بازی یک نقش بزرگ در تاریخ جنوب و آسیای مرکزی برای چهل سال، فوت کرد. He named his son Sher Ali Khan as his successor.EnglishHe named his son Sher Ali Khan as his successor.پښتوهغه خپل زوی شېر علي خان د خپل ځای ناستی په توګه نومولی دی.دریاو پسر خود را شیر علی خان به عنوان جانشین خود نامید. By the time of his death, the annual state revenue of his government had risen to 7 million rupees.EnglishBy the time of his death, the annual state revenue of his government had risen to 7 million rupees.پښتود هغه د مړینې په وخت کې، د هغه د حکومت کلنی عاید ۷ ملیون روپیو ته لوړ شوی و.دریدر زمان مرگ او، درآمد سالانه دولت او به ۷ میلیون روپیه افزایش یافته بود. He was buried at the Shrine of Khwaja Abd Allah in Herat.[1][2]EnglishHe was buried at the Shrine of Khwaja Abd Allah in Herat.پښتوهغه په هرات کې د خواجه عبدالله په زیارت کې خاورو ته وسپارل شو.دریاو در زیارتگاه خواجه عبدالله در هرات دفن شد.
Legacy
Dost Muhammad Khan was the first ruler to bring the region that today constitutes Afghanistan under the control, occasionally tenuous, of a single central government.EnglishDost Muhammad Khan was the first ruler to bring the region that today constitutes Afghanistan under the control, occasionally tenuous, of a single central government.پښتودوست محمد خان لومړنی واکمن و چې هغه سیمه چې نن ورځ افغانستان جوړوي د یو واحد مرکزي حکومت تر کنټرول لاندې راوړي.دریدوست محمد خان اولین حاکمی بود که منطقه ای را که امروز افغانستان را تشکیل می دهد تحت کنترول یک دولت مرکزی قرار داد. He laid the foundations of the modern Afghan state, which was developed by his descendants.EnglishHe laid the foundations of the modern Afghan state, which was developed by his descendants.پښتوهغه د افغانستان د عصري دولت بنسټونه کیښودل، چې د هغه د اولادونو لخوا پرمختګ شوی.دریاو بنیان های دولت مدرن افغانستان را که توسط اولادۀ او توسعه یافت، نهادینه کرد. He managed to rule by playing one segment of society against another, allying with Shiʿites — particularly the Qizilbash and Hazara tribes — and making use of them in his military and civil administrations.EnglishHe managed to rule by playing one segment of society against another, allying with Shiʿites — particularly the Qizilbash and Hazara tribes — and making use of them in his military and civil administrations.پښتوهغه د ټولنې د یوې برخې په مقابل کې د بلې برخې په لوبولو سره حکومت کولو کې بریالی شو، د شیعه ګانو سره متحد شو او د هغه په نظامي او ملکي ادارو کې یې کار واخیست.دریاو موفق شد با بازی کردن یک بخش از جامعه علیه بخش دیگر، با شیعیان متحد شود و از آنها در ادارات نظامی و مدنی خود استفاده کند. Marriage was another political instrument that he used effectively; at the time of his death he had sixteen wives, twenty-seven sons, and twenty-five daughters.[1][2]EnglishMarriage was another political instrument that he used effectively; at the time of his death he had sixteen wives, twenty-seven sons, and twenty-five daughters.پښتو(په ځانګړې توګه د قزلباش او هزاره قبیلې) واده یوه بله سیاسي وسیله وه چې هغه یې په مؤثره توګه کارولې؛ د هغه د مړینې په وخت کې هغه شپاړس میرمنې، اووه ویشت زامن او پنځه ویشت لورګانې درلودې.دری(به ویژه قبیله های قزلباش و هزاره) ازدواج یکی دیگر از ابزار های سیاسی بود که او به طور موثر از آن استفاده کرد؛ در زمان مرگ او شانزده زن، بیست و هفت پسر و بیست و پنج دختر داشت.
His reign of thirty-six years was exceeded only by Muhammad Zahir Shah more than a century later.EnglishHis reign of thirty-six years was exceeded only by Muhammad Zahir Shah more than a century later.پښتود هغه د شپاړس کلنې واکمنۍ څخه یوازې د محمد ظاهر شاه څخه ډیر یو پیړۍ وروسته وروسته و.دریحکومت سی و شش ساله اش بیش از یک قرن بعد تنها با محمد زاهیر شاه سال بیشتر شد. His ability to survive the British invasion, maintain Afghan independence during the Great Game, and reunite the principalities of Kandahar, Herat, and Kabul with the central government made him one of the most significant rulers in Afghan history.[1][3]EnglishHis ability to survive the British invasion, maintain Afghan independence during the Great Game, and reunite the principalities of Kandahar, Herat, and Kabul with the central government made him one of the most significant rulers in Afghan history.پښتود انګریزانو له یرغل څخه د هغه د ژوندي پاتې کیدو وړتیا، د The Great Game په جریان کې د افغانستان خپلواکي ساتل، او د مرکزي حکومت سره د کندهار، هرات او کابل شهزادګۍ یوځای کول هغه د افغانستان په تاریخ کې یو له خورا مهم واکمنانو څخه جوړ کړ.دریتوانایی او در زنده ماندن از حمله بریتانیایی ها، حفظ استقلال افغانستان در سال The Great Game، و دوباره متحد کردن سلطنت های قندهار، هرات و کابل با دولت مرکزی، او را به یکی از مهم ترین حاکمان تاریخ افغانستان تبدیل کرد. A contemporary biography by Mohan Lal, an Indian diplomat attached to the British mission in Kabul, remains one of the most detailed eyewitness accounts of his reign.[4]EnglishA contemporary biography by Mohan Lal, an Indian diplomat attached to the British mission in Kabul, remains one of the most detailed eyewitness accounts of his reign.پښتوپه کابل کې د برتانیې د ماموریت سره یوځای د هندي ډیپلوماټ موهن لال لخوا یو معاصر بیوګرافي، د هغه د واکمنۍ یو له خورا تفصیلي عینی شاهدانو څخه پاتې دی.درییک بیوگرافی معاصر توسط موهن لال، یک دیپلمات هندی وابسته به ماموریت بریتانیایی در کابل، یکی از دقیق ترین گزارش های شاهد عینی دوران حکومت او است.